17. Bonsai.

.

Cześć , dziś o sztuce Bonsai.
Sztuka bonsai opiera się na pomniejszaniu roślin głównie drzew typu , dąb , sosna , świerk , wiśnia itp. Efekt ten jest uzyskiwany dzięki odpowiedniemu przycinaniu i pielęgnacji. Wyhodowanie idealnej formy bonsai to wynik kilkuletniej pielęgnacji. Bonsai porównuję się w pewnym sensie do rzeźby , pochodzi z Chin , mimo to kojarzy się z Japonią , gdzie osiągnęła doskonałość.  Ze źródeł wiadomo, że Japończycy sztukę tą włączyli do swych tradycji w VIII w. n.e. Do XVII w. zajmowali się nią osoby duchowne, arystokraci oraz inni wysoko urodzeni ludzie. Dziś uprawiają ją zwykli ludzie na całym świecie. W sztuce bonsai wymienia się liczne style, zgodnie z którymi kształtowane są drzewka, różniące się między sobą kształtem pnia oraz pochyleniem do doniczki. Znany jest styl Bunjin (literacki, wyrafinowany), Chokkan (wyprostowany regularny), Fukinagashi (ukształtowany przez wiatr), Hokidachi (miotlasty), Ikadabuki (styl tratwy), Kabudachi (drzewko o wielu pniach), Kengai (styl kaskadowy) i wiele innych.
Wzorów bonsai szuka się w naturze, roślina uprawiana i prowadzona według zasad bonsai nie zmienia swojej natury, zachowuje genotyp właściwy dla gatunku, nie zmienia też wymagań odnośnie do warunków uprawy. Drzewko bonsai nigdy nie jest „skończone”, to żywa roślina, wymagająca ciągłej pielęgnacji, podlewania, nawożenia i dbania o skarłowaciały kształt. Drzewko musi być stale przycinane, pędy uszczykiwane, zaś gałęzie owijane drutem by zachowały nadany im kształt. Do kompozycji bonsai bardzo często używa się dodatkowych elementów w postaci drobnych roślin lub kamieni. Sztuka tej kompozycji zyskała rangę odrębnych dziedzin: kusamono i suiseki. Specyficzną formą bonsai jest też tworzenie miniaturowych krajobrazów, nazywanych saikei czyli „żyjący krajobraz”. W tym celu wykorzystuje się trawy, skały, mchy, piaski oraz żywe drzewa. Poza żywymi roślinami można użyć też sztuczne tzw. bonkei. W efekcie, można odtworzyć  dokładny krajobraz w miniaturze.